Ne Diye Ses Verdin Yüreğime

Anlamsız sözlerinin peşi sıra savrulan yüreğim yine yanlışlara gebe,
gözlerimi açtığım hakikatler yine çürüdü tek kelimeyle,
herşeyi anlamışken,
kabullenmişken ne diye ses vecdinki yüreğime,
susmak yakışıyordu oysa san,
bu sessizliğin esliğinde susturmuşken en deli istekleri ne diye bozdun bu istikrarlı unutma çabamı.
Boşluklara dolduruyordum oysa kalan yârim yamalak umutlarımı,
ne güzel iyileştiriyordum masum yalanlarla yüreğimin yaralarını,
ramak kalmıştı yeni ufuklara açılıp kaybolup gitmeye ne diye ses verdin yüreğime,
göz yummuştum en çaresiz çırpınışlara yine ne diye karsı koyamadım ki yüreğimin acizliğine…
Susmak en büyük gerçeğiymiş bu sevdanın,
gidişler, terk edişlermiş asil olan,
vazgeçmeler en küçük sınanmalarda çözüm değilmiş oysa
vurgun yiye nasırlaşmış sadece yüreğim ama sağırlaşmamış, lal olmamış iste,
yalanı basıp,
hakikati öğretip dizginleyemedim yüreği, beklentileri,
istekler arasında sıkısın kalmış kuytuya saklanmış bu sevda…
Ben çevirmiştim yüzümü baksa yönlere,
saptım sanmıştım başka yollara,
unutmaya cayarlarken kendimden vazgeçmeyi bile göze almışken ne diye girdin yine yörüngeme,
ne diye muhatap ettin beni en tehlikeli düşüncelerle,
ne güzel mutluluk oyunları oynarken ne diye ses verdin ki yüreğime.