Yalnızlık ne acı şeydir ne kahrolası bir kelime kimsenin sevmediği fikrinden bile nefret ettiği yalnızlık işte herkesin her bireyin en derinlerinde korkularıyla yüzleştiği tek yerde uykusuz gecelerinde kimse onu dostu olarak kabul etmez oysaki o en yakının o tek sırdasın…ve eğer bir kez girdiyse senin içine sonrasında asla onsuz yapamazsın ve herkesin ummadığı bir yerinde birazcık yalnızlık vardır….
KİMSESİZ HİÇ KİMSE YOK
Düşlerini çektirdin uykusuz gecelerde artık kimseye hiç kimseye ihtiyacın yok yalnız gecelerde feryat edip haykırdığın saniyeler. Geçer bir zaman sonra acıtmaz artık yaralarını eskisi kadar her şey, zaman sanki önü tutulamaz bir sel gibi alıp götürür tüm hayallerini, korkma yalnızlığının senden başkasına zararı yok; bir sen varsın bu girdabın içinde, bir sen çürümektesin bu zifiri zindanda ve kahrolası sevdan yerin dibine gecesice askın var senin yanında derin kuyulardaki yalnızlığında. Her şeyi silmişsin ama bir adı kalmış yalnızlığının peşinde ki karanlıkta ama korkma; en derin yaralar bile kapanmaz mı? Ama haklısın senin yaran asla kabuk bağlamaz, Bağlasa bile bir gün bir gece ansızın derinden ve inceden bir sızı acıtır içini, Yaran yeniden açılmış, şakağına dayanmış bir namlunun tetiği çekmeyişi gibi, en yaşanası zamanda yaşanmamışlıkların acısı o gece üstü örtülü yaralar yeni bir yara açmaz ama olası yaralarının üstüne tuz basar. Ve zamansız gözlerini ufka diktiğinde yalnızlığını en küçük zerrende bile hissettiğin de aklına gelir hani üç beş satır…
'kimsesiz hiç kimse yok
her kimsenin var kimsesi;
kimsesiz kaldım
yetiş ey kimsesizler kimsesi'
bu satırları okuyup ta kimsesiz kaldığını sanma yalnızlıktan beyninin isyanlarda olduğunu onun yerine bağrına taş bastını kimseye söylemedim sende söyleme yok artık bir kurtuluşu doğduğunda yüzüme yapıştırılmış bir doğum lekesi bu ve sırtındaki kimsenin göremediği bir kambur kurtuluşu yok ama yinede sen korkma ben hep yanındayım kimsenin göremediği sırf sana özel senin dostun şah damarının bitiminde ağır bir kursun gibi çıkarılması en güç yerde
umutlarını düşlerini çektirdiğin o uykusuz gecelerdeyim….. Yalnızlığınım senin adının arkasındaki gölge geceleri koynuna aldığın fikrinden hiç geçmeyen ve evet bir topak kan gibi gönlünün nehirlerinde sürüklenip giden yalnızlığın….
tucetanyeli
