Çok küçükken kendime hep şunu sorardım(bazen aynı soruda takılıyorum ama):neden gelmiştik buraya?Neden getirilmiştik?
Hayatta rolümü alıp sahnede oynarken anladım ki biz “MUTLU OLMAK” için gelmiştik.Öyle değil mi?Mutlu olmak için didinmiyor muyuz onca yıl?İşimizi,o işten kazandıklarımızı mutluluk için harcamıyor muyuz?
Mutluluğa çok yol açılır,herkesin orada buluşabileceği kendine has bir yolu vardır.Beklentilerimize bağlı olarak seçtiğimiz yollarda kişiliğimizle paralellik gösterir. Birgün hatta çok defa bu yollarda kesişir,ne tesadüflerle mutluluğu aynı anda tadarız.
( Burası bile mutlu olmak için girdiğimiz,bizim bulduğumuz bir dünya değil mi(kk)?Hepimiz burada olmayı mutluluk saymışız ve aynı yerde kesişiyoruz. )
Kimimiz kariyer edinip mutluluğa dokunabileceğimizi sandık ,kimimiz evlenip yuva kurup sonsuz bir mutluluk yakalayacağımızı umduk,kimimiz Allah yolunu en kutsal yol edip aslolan sonsuzluluğa kul bildik kendimizi ya da bunlardan birer parça alıp o yollara koyulduk..bazen mutluluğu kuafördeki aynada gördük, çoğumuz doğayla baş başayken,kimimiz yağmur altında teslim olmuşken,bazen devasa alışveriş merkezlerinin kabinlerinde, bazen bir parkta sallanırken sağa sola bakmadan umarsızca,bazen bir falda yalanda olsa ,bazen gülerken katıla katıla,bazen arkadaş sohbetlerınde ,bazen bir sevgilinin gözlerinde,bazen de bir çoçuk yüreğınde…
Öyle ya da böyle,mutlak ya da gelen geçen türden olsun mutluluk dokundu bize..Önemli olan o dokunurken biz bunla yetinebildik mi?. Biraz daha biraz daha mı dedik her önümüze geldiğinde mutluluk nankörce.. Yetemedi mi mutluluk her elini bize uzattığında.İşte insan olmanın en olağan yanı belkide şükürsüz,kanaatsiz oluşu.Ama mutlulukta şu yaşamda karşı konulması imkansız tek şey..Nasıl fazlasını istemez ki insan ya da istemeden edemiyor ki. Böyle bir ikilemi de yaşamıyor değiliz çok zaman.O nedenle elimizden kaçanlar can acıtıyor.Bir sonrasını beklerken kaçırdıklarımız..”Keşke”lendiklerimiz,”ah” çekip “vah” ettiklerimiz..
Bundan dolayı mutluluğa hakkını verebilenlere gıpta etmez miyiz çoğu zaman.Bir yudum çay bir dilim lokmayla mutlu kalabilen,güneşin doğuşunu umut bilip mutlu edebilen,sevildiğini bilip sevebilip sevgiyi mutluluk diye dillendiren,elindekini ondan daha muhtaca verip susup bundan zevk alabilen,elinde yetkileri varken belki düzelir diyebilen ve de vicdanının sesini kusursuz duyabilenler,yarın için bir dalım olsun diye çevreyi bizden daha fazla seven yeşillerle mutluluk bulanlar,sebepsiz yere etrafa gülüşleriyle insanlığı hatırlatan gülenyüzler,yaptığı işin en iyisini yapıp düşman çatlatanlar ve de mutluluk için sadece kendilerinden başkalarınıda yanlarına katıp o mutluluğun yollarında yürüyen herkes…. Birgün aynı yolda karşılaşmak üzere.MUTLU KALIN….
PollyAnne
