Pembe Gazete & Kadınlar Kulubu

Kocaman Bir Yanılsamaydı
Sessice başlayan yağmur gibi ıslandı her yanım,
Farkında olmadığım bir üşüme sardı senin sonranda
Ve bilmediğim zamanlarda buluştu yollarımız...
Belki tadını bilmediğim belki de
Ruhuna bile değmemiş bir rüzgardı sana koştuğum o anlar,
Bulıştuğumuzu sandığımız bir yanılsamaydı
O adı bile unutulan mekanlar.
Sana sevdiğim diyemediğim koca bir yanılsamaydı...
O ağladığımı sandığın küçük bakmalarım ahh;
Bilki ağlamadım ağlıyormusun diye sormadığın,
Benim de gözüme kaçan küçük toz parçalarının acısını
Söyleyemediğim kocaman bir yanılsamaydı...
Bilmediğin onca şeyi sorgulamakta yordu beni,
Oysa senin bilmediklerin, benim bildiklerimin yokluğundan
Daha az acı verirdi eminim kabullenebilseydim...
Şimdi susmuş bir yüreği bıraktın ardında,
İnan bana susturdun konuşmuyor artık;
Neye küstü, neyi yitirdi neyi içinde hapseyledi bilmiyorum,
Hani yokluğun koca bir boşluktu içimi acıttı dedinya,
Ah bebeğim bilirsin, sandığın şeylerin esirisindir
Koca bir yanılsamaydı içini acıttığını sandıklarının,
O denli sana uzak olması eserin...
Ne ellerimi tuttun ne başını göğsüme yasladın
Sadece özlediklerini yüreğine izlediğin
Kocaman bir yanılsamaydı senin bana yürüyemediğin
o buz tutmuş yollar.
Ne mevsim değişti, ne de güneş senin istediğinden
Eksik ısıttı,
Gözlerini açamadığın tatlı bir uykuydu bedenini teslim ettiğin,
Sabahlarını farketmeyeli ne kadar oldu?
Ve ne kadar zamandır bakmıyorsun yüzüne?
Baksaydın inan; uykunun bıraktıkları dökülürdü avuçlarına,
Uyanamadığın koca bir yanılsamaydı bebeğim.
Şimdi ben şehrime yol aldım bile,
Bilmediğim bir sabaha emanet ettim seni,
Bu şehrin sabahı senin şehrinden soğuk inan
Ayaz titreyişlerimi bıraktım dokunduğumu sandığım ellerine
Ve üzgünüm yalnızca gecelerini çalamadım
Burası yeterince karanlık tüm aydınlıkları sana emanet ettim
İzlerimi bıraktım, seni sende bıraktım bulabildin mi?


Mediha Çalışkan (angeledselen)

Ey ruhunu sevdiğimin şehri!
Ne çok hikayeyi almışsın koynuna,
Ey ruhunu sevdiğimin şehri!
Yarı toklukla, umutlu açlıklarını boynuna dolayan,
Geçmişlerini,sevinçlerini,hüzünlerini memleket topraklarında bırakıpta;
Onlarca yol alıp, sana sığınanlarla dolu her yan...
Efkarlı bir duman bürümüş her yanı,
Her evin bacasından süzülen ayrı bir nefes şimdi,
Her nefesin sende boğulmuş bir serzenişti...
Kimi zaman, kanlı caddelerde, yüreğin limelendi
Kimi zaman, lanet edildi varlığına, gündüzüne,gecene
Dumanlı, silik yaşamların failisin sen dendi.
Oysa, en çok sevdalara bileklerin kelepçelendi;
Bir onlar söküp atamadılar seni içlerinden.
Kız Kulesi'nin gölgesinde ne aşklar; bitip yeniden tazelendi...
Ya Emirgan, sevdanın demimiydi dudaktan süzülüp,
İnceden kalbe inen çayında?
İşte en çok da o sıcak akış benziyordu aşkın suretine
Ya Ortaköy, benzemiyormuydu sanki o ılık esen rüzgar,
Sevgilinin yıllanmış nefesine, okşamıyormuydu saçını
Masumca dokunmuyormuydu tenine.
Ey ruhunu sevdiğimin şehri!
Semandaki martılara atmıyormuyduk sevinçlerimizi, hüzünlerimizi de
Savurmuyormuyduk simit kırıntılarıyla,
Kim inkar eder ki her martı bir kişinin dileğiydi aslında.
Aldırma sen, gecelerine laf eden kirlenmiş ruhlara,
Başka bir diyarda var olmadı böyle ihtişam.
Her sabah yeni bir umut senin boynunda,
Senden korkup, kaçıp gidecek çok can vardı da
Candan önce hep canan gelirdi akıllara
Vazgeçemediğim, inceden inceye ruhuma işlediğim,
Sevdamsın sen İstanbul...


Mediha Çalışkan (angeledselen)